Zgjidhja e ushtrimit 13

Shpjegimi i përdorimit të tufave të elektroneve:

Difraksioni i elektroneve funksionon sipas të njëjtit parim si difraksioni i rrezeve X, por përdor elektrone në vend të fotoneve. Sipas hipotezës së de Broglie, grimcat si elektronet posedojnë veti valore, me një gjatësi vale $ \lambda = h/p $, ku $ h $ është konstantja e Planck-ut dhe $ p $ është momenti i elektronit.

Për të studiuar strukturën e kristaleve, një tufë elektronesh përshpejtohet drejt një kampioni kristalor. Kur elektronet ndërveprojnë me atomet në rrjetën kristalore, ato shpërndahen. Nëse gjatësia e valës së elektroneve është e krahasueshme me distancën ndërmjet atomeve në kristal (distanca interatomike), do të ndodhë difraksioni. Elektronet difraktuese prodhojnë një model difraksioni specifik në një detektor, i cili është unik për strukturën kristalore të materialit.

Analizimi i këtij modeli difraksioni (përbërë nga pika të ndritshme ose unaza) lejon përcaktimin e distancave ndërmjet planeve atomike (distancat e rrjetës d) brenda kristalit, duke përdorur ligjin e Bragg-ut, $ 2d \sin\theta = n\lambda $.

Identifikimi i një cope metali me difraksion elektronesh:

Çdo material kristalor ka një strukturë unike kristalore, e cila rezulton në një model difraksioni specifik të elektroneve. Për të identifikuar një copë metali duke përdorur difraksionin e elektroneve, ndiqen këto hapa:

• Një tufë elektronesh drejtohet drejt copës së metalit.